Hallo, welkom op mijn log.

Dit log ben ik bijna 3 jaar geleden begonnen toen we probeerden zwanger te raken.

Daar is ons heerlijk mannetje uit voortgekomen. Ik noem hem hier "Peter". Hij is intussen alweer 2.

 

Ik heb het log weer opgestart toen ik zwanger bleek van onze tweede, die we "Kruimel" noemden. Helaas is deze zwangerschap misgegaan en heb ik met 12 weken een curretage ondergaan.

 

We geven de moed echter niet op en hopelijk hebben we binnenkort weer positief nieuws.

 

In het fotoalbum staan de echo's van "Peter" en een echo van Kruimel.

 

Ja, het is echt waar, we zijn weer zwanger!

Na een korte radiostilte op de site, kan ik het dan nu eindelijk van de daken schreeuwen.

Jippie!!!!

 

Gisteren hebben we de eerste echo gehad en toen konden we al een schitterend knipperlichtje zien. De eerste horde zijn we over en we hopen dat het dit keer wel goed mag blijven gaan.

 

Ik ben deze keer vreselijk misselijk en moe, maar dat heb ik er graag voor over!

 

PUK blijft zitten, dat hebben we afgesproken.

Vanochtend brak er opeens een stuk van een kies af! Mijn ergste nachtmerrie...

Vanmiddag kon ik al bij de tandarts terecht en die moest dus een nieuwe vulling plaatsen. Dat betekende oude eruit boren. Hij wilde me verdoven, maar dat heb ik toch maar even tegengehouden. Wat zou dat met een eventuele zwangerschap kunnen doen? Zeker weten deed hij het niet, op de bijsluiter staat wel dat het geen kwaad kon, maar toch......

Om zeker te zijn heb ik het toen maar zonder verdoving laten doen. Stoer he? Eigenlijk ging dat heel goed, was alleen gevoelig bij het uitboren van de oude vulling, maar verder viel het me erg mee.

 

Als ik een langdurige bevalling heb overleefd, dan moest dit toch een makkie zijn!

Nou ja, dat dacht ik de hele tijd terwijl ik daar lag.

 

Anyway, een eventueel kind heb ik in ieder geval geen kwaad gedaan, als dat al kon tenminste...

 

Nog een week en dan weten we weer meer. M'n temperatuur is al dagen erg hoog voor mijn doen, dus dat maakt het weer spannend. Merk wel dat ik na de teleurstelling van vorige maand wat meer afstand hou. Ik wacht maar gewoon af. Wat kan ik anders? Ha, ha.

De uitslag van het HCG was niet bepaald verrassend.

Minimaal HCG.

Niet zwanger en hoogstwaarschijnlijk niet zwanger geweest.

Ben wel blij dat het geen miskraam was, wel balen dat er bij de eisprong dus waarschijnlijk iets fout is gegaan. Eigenlijk was deze maand dus nutteloos.

Maar...........nieuwe ronde, nieuwe kans.

Zal je altijd zien........bel ik gisteren de dokter voor een afspraak vandaag, begint vanochtend het bloedverlies......

 

Anyway, heb de afspraak toch laten staan.

Na 7 dagen overtijd, een temp die hoog bleef, zit ik toch met vraagtekens.

Was ik nou wel of niet zwanger? Heb ik nu wel of niet een miskraam?

 

Ook mijn dokter wil graag zekerheid hebben en zo moet ik morgen dus bloedprikken om te kijken hoe het met mijn HCG is. Was die hoog en zakt die nu? Is die hoog? Is die heel normaal voor een niet-zwangere? En wat zegt dat dan?

 

Als mijn HCG nog steeds hoog is, dan ben ik of zwanger of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, maar beide denk ik niet hoor.

 

Als mijn HCG hoger is dan bij een niet-zwangere, maar te laag voor de duur van de zangerschap, dan is dit waarschijnlijk toch een miskraam. Kan.....

 

Als mijn HCG normaal is, dan is er waarschijnlijk iets misgegaan bij de eisprong. Hierdoor ontstaat er een soort cyste bij de eierstokken en die ontregeld dan de cyclus, waardoor ik toch overtijd raakte, maar nu dan toch ongesteld ben geworden. Voor zover ik begreep kan dat verder geen kwaad. Dit acht ik dan nog het meest waarschijnlijk, gezien de negatieve testen.

 

Pffff. Dat hebben wij weer. Zit je eerst stiekem aan een roze wolk te denken en nu lig ik er toch weer heel hard naast.

 

Moest ik toch een traantje laten bij de dokter.........

Balen vind ik dat altijd.

4 dagen overtijd.......inwendig juich ik, maar inmiddels ben ik ook volledig in de war, want met die 4 dagen ben ik ook al net zo veel negatieve testen verder.

 

Mijn temperatuur blijft mooi hoog en ik ben niet ongesteld geworden. Toch blijft een positieve test uit. Om gek van te worden!

 

Ja, en wat nu? Afwachten maar, meer kan ik helaas niet doen.

En hopen, hopen dat over een paar dagen de test toch 2 streepjes laat zien.

Nog maar een paar dagen en dan weten we weer meer.

Er niet mee bezig zijn is echt een gepasseerd station, dat lukt me echt niet.

Ook deze maand weer hoopvol, maar durf toch nergens meer op te hopen. Lekker tegenstrijdig. Ik ga er maar vanuit dat het niet gelukt is, dan is het deze keer niet zo'n teleurstelling. Aan de andere kant analyseer je alles wat je maar kan voelen. Opgezette borsten, maar ja, dat had ik alle maanden hiervoor ook. Buikpijn op de dag van de innesteling, maar ook daar heb ik eerder last van gehad. Puistjes, daar heb ik overigens niet eerder last van gehad. En als ik morgen niet al wat bloed verlies, dan zullen de komende dagen wel killing zijn, want alle cyclussen hiervoor verloor ik op dag 25 al wat bloed en dag 26 en 27 ook. 

 

Het zou wel bijzonder zijn om nu zwanger te zijn geraakt, want dan zou de bevruchting rond of op mijn oma's verjaardag hebben plaatsgevonden. Dit was haar eerste verjaardag zonder haar.  De innesteling was met kerst, dat vind ik ook wel bijzonder. Misschien stiekem toch maar testen met oud en nieuw?

Ook deze maand weer niet gelukt en ik dacht echt dat het raak was.

Ik had alle symptomen die ik ook bij Kruimel heb gehad, maar helaas.....

 

Ook deze maand weer een rare cyclus. (voor mij dan)

Dag 12 een eisprong en op dag 27 echt ongesteld. Voor de curretage had ik een regelmatige cyclus van 30 dagen. Apart hoe dat veranderd is......

 

Overigens baal ik flink. Voel me daar dan ook wel weer schuldig over. Dit was pas de 3e ronde na de curretage, maar wat was ik verdrietig. Op die momenten denk ik wel eens: Ik wil helemaal niet proberen zwanger te raken, ik was zwanger, wil weer zwanger zijn. Ik zou nu al ruim 5 maanden zijn geweest..... snik.

De afgelopen cyclus was een beetje raar. Na 10 dagen had ik alweer een eisprong. 14 dagen daarna deed ik een test en we zagen toch echt een heel licht, dus streepje verschijnen. Helaas werd ik toch ongesteld. We hebben een paar dagen kunnen hopen, maar het mocht dus niet zo zijn. Het zal dus in eerste instantie wel een zwangerschap zijn geweest, maar toch niet goed genesteld zijn. Ik heb wel even flink gehuild hoor.

 

De menstruatie verloopt ook raar, stelt niet echt veel voor, maar duurt wel lang.

 

Deze cyclus misschien meer geluk........

Ja, van mij mag het weer. Ben er weer klaar voor.

Vorige maand vond ik het niet zo erg dat het niet gelukt was weer zwanger te worden, maar nu mag het wel weer. Ik zit lekker in m'n vel, voel me dus goed en kijk uit naar een nieuwe zwangerschap. Wie weet is het deze maand wel gelukt. Nog een aantal dagen geduld hebben.

Tja, en wat schrijf je dan daarna?

Niks.

Helemaal niks, want er valt niks te melden.

 

Het voelde als een soort leegte. Iemand schreef mij: je wil het liefst meteen weer een kindje terugstoppen, want je wil niet stoppen met zwanger zijn". En zo voelde het ook. Ik wilde zwanger zijn, maar was het niet meer. Je kijkt wel uit naar de toekomst, maar je weet niet wat er komen gaat. Het is zo'n leegte ertussenin.

 

Maar goed, dan toch iets te melden nu.

Na precies 29 dagen weer ongesteld geworden.

 

Wat voel ik daarbij?

Verbazing dat mijn lichaam zo gauw weer z'n ritme te pakken heeft.

Verdrietig, want ik wilde nog maanden niet ongesteld worden.

Berusting, want wat kan ik anders?

 

Ik hoop gauw weer positief nieuws te melden.

Tot die tijd weet ik niet hoe vaak ik hier zal schrijven.

We zullen zien.....